Silüet – Beyza Bayyar

Korkuyorum.
Yeniden bir enkazın altında kalırım diye bu korkum.
Umudum acımdan daha büyük olmalıydı galiba,şairin dediği gibi.Acım umudumun peşinde belli
belirsiz bir gölge,bir silüet.Ne kadar kaçtım,uzaklaştım desemde bunun kendi kendime tekrarladığım
küçük bir yalan olduğunun farkındayım.En kötüsü de bu ya…Yani insanın kendisini kandırmaya
çalışma çabasının içinde mahsur kalması.
Bir kurtuluşu var mı bu kendi ördüğüm parmaklıkların? Işık var mı sahi yolun sonunda? Küçük bir ışık
karanlığın o narkotiğimsi etkisinden kurtulmamıza yeter mi? Yakalım o zaman ne varsa !
Yakmak,yaklaşmanın anahtarıdır belki.
Bilmiyorum ki ne yapmalı..Ellerimde onlarca anahtar tek tek deniyorum.Kapıyı açacak anahtar
avuçlarımda mı onu bile bilmiyorum.Avuçlarımdaysa eğer,bulmamın ne kadar süreceği hakkında da
bir fikrim yok.
Değilse peki?
Kafamın içinde öbek öbek pestenkerani mekanlar oluşuyor sanki.Birileri oturmuş burda hiç durmadan
tartışıyor,tartışıyor…Keşke biraz yorulsanız diye mırıldanıyorum,yorulsanız da vazgeçseniz…Ve
titreyen ellerime bakarken bir kez daha ne kadar aciz olduğumu düşünüyorum.
Sanırım gerçekten korkuyorum.

Instagram hesabımız; kitapfoto

Your reaction

NICE
SAD
FUNNY
OMG
WTF
WOW

Bir Cevap Yazın