Yaşamın Ağırlığı – Kerim Uyun

Şehire uzak köylerin karanlığı başkadır hep, gerçek ve siyah. Mezarlıklar gibi. Ölümün rengi mavidir aslında ve gökyüzüdür mavi. Umudun rengi de mavidir mesela. Zaten umutlarla ölüm arasında gerilmiş ince bir ip değil midir hayat? Mavi bir gökyüzünden ruhun özgürlüğüne uzanan sancılı yolculuk. Her beden, tutsaklığıdır ruhun ve yaşam, hep sancıları olarak kalacak evrenin. Karanlığın alfabesi mezar taşlarında yazar ve sadece gözleri kapalı olanlar okur. Yaşamı güzel kılan heveslerin hazı bir zaman dilimi ile kısıtlandığında insanlık yok oldu ve sadece insan kaldı. Bir parça tatlının dilde yarattığı haz bir bardak su ile buluşmasına kadar sürdüğü gerçeği büyümek için yeterli değil midir zaten? Büyümek aslında, küçülmeye gitmesidir ruhun. Metropolde dar odalı evlerin yüksek kiraları misali. Çoğulluğun verdiği o acımasız sancılar ne kadar da benziyor ölüme. Koşan ayakların emekleyen dizlerden farkı hızlı gitmek sanıldı yıllarca. Koşulan yolların sonunu hesap etmek hep Tanrı’ya bırakıldı. Korktu hep insan, kopacak kıyametten ve düşünmedi; belki de insandı evrenin en büyük kıyameti!

Instagram Hesabımız; kitapfoto

Your reaction

NICE
SAD
FUNNY
OMG
WTF
WOW

Bir Cevap Yazın